ZABRAKŁO KRZESEŁ...  8 kwietnia  
      Takiego zebrania nie pamiętamy od lat… Chyba po raz pierwszy w dziejach Stowarzyszenia zebranie informacyjne przekształciło się w spotkanie niezwykle spontaniczne i nawet uroczyste. Po dwóch godzinach obrad wydawało się, że jakaś nowa więź połączyła nas wszystkich. Nie było żadnego tematu do uniesień i manifestacji, a zwykła informacja o stanie rozmów z władzami miasta na temat czynszów, a przede wszystkim informacja jak prowadzić negocjacje czynszowe w świetle osiągniętego porozumienia (tzw. „protokół ustaleń” z dnia 7 marca 2008 r.). Członkowie Zarządu Stowarzyszenia razem z przedstawicielami zaprzyjaźnionych organizacji kupieckich relacjonowali jak przebiegały negocjacje, jak w okresie miesiąca rozwija się współpraca z władzami miasta i dzielnicy oraz jak wyglądają pierwsze po „porozumieniu” negocjacje czynszowe poszczególnych przedsiębiorców. Odpowiednią informację przedstawili również przedstawiciele kancelarii prawnej wspomagającej nasze Stowarzyszenie. Na sali dziesiątki osób, a co chwila dochodzą nowi przedsiębiorcy, nie tylko ze Starówki, ale z Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu, i „okolic” ciekawi jak w nowych warunkach indywidualnie „negocjujemy” stawki czynszowe. Jak to było od początku, przedstawił wiceprzewodniczący Maciej Kurek, mogliśmy się dowiedzieć jak żmudna była droga do rozpoczęcia poważnych rozmów i w końcu osiągnięcia porozumienia.
      Z wypowiedzi przedsiębiorców, członków Zarządu, prawników uczestniczących w pierwszych negocjacjach czynszowych wynika, że przedstawiciele Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy Śródmieście niezbyt przejęli się obowiązującymi ich postanowieniami podpisanego dopiero porozumienia i rzeczywistość dość daleka jest jeszcze od tego, co tak pięknie wygląda na papierze, ujęte w „punkty i paragrafy”. No i co z tego, że wynegocjowano z miastem stawkę 114 .– zł dla Starego Miasta i Krakowskiego Przedmieścia, jako stawkę maksymalną - twierdzi jeden z bardziej „aktywnych” przedstawicieli ZGN, skoro Jego zdaniem stawka ta powinna wynosić np.. 180 zł, a dla konkretnego lokalu ..120zł za 1 m2, bo o takiej kwocie była mowa na poprzednich negocjacjach (jeszcze przed podpisaniem porozumienia). A ten sam „miły negocjator” na jakimś innym spotkaniu okazał łaskę i „opuścił” 2 złote (słownie dwa złote). Nie jesteśmy na szczęście pozostawieni sami sobie i na łasce czy niełasce tych samych urzędników. Są i negocjacje bardziej przyjazne - wszystko zależy od człowieka i jego stosunku do nowych ustaleń. Największy kłopot mają pracownicy ZGN z tym co dla nich nieważnym niuansem, a dla przedsiębiorcy konkretnym wymiarem czynszowym. Chodzi o nieokreśloną w konkretnym wymiarze stawkę procentową o jaki można czy trzeba obniżyć stawkę wyjściową z powodu:
1) nieprawidłowego stosunku wielkości zaplecza czy powierzchni witryn do całości powierzchni sklepu,
2) usytuowania wejścia (z ulicy z bramy itp..), 3) wyposażenia lokalu w media (np. brak toalety),
4) indywidualna sytuacja w zakresie generowania obrotów (zbyt mała powierzchnia, sezonowość branży..)
5) zapewnienie zaopatrzenia w artykuły podstawowe mieszkańców,
6) ochrona ginących zawodów, rzemiosła unikatowe, usługi i inne indywidualne okoliczności. „Łaskawa” obniżka czynszu o 2 złote w kawiarence, która nie posiada własnej toalety, to oczywiste nieporozumienie i przykład niezbyt pozytywnych doświadczeń w realizacji - w końcu nowej polityki czynszowej.
       O ile możemy uznać w obecnej sytuacji, że zawarcie porozumienia z władzami dzielnicy Śródmieście stanowi przełom i choć nie jest dla wszystkich naszych członków jednoznacznie korzystne - jednak po raz pierwszy mamy pierwsze ZASADY, a nie rozważania „z sufitu” albo „po uważaniu”. Jak podkreślali to przewodniczący Stowarzyszenia Roman Popowski i członek Zarządu Andrzej Kobel - niezwykle ważna jest technika prowadzenia negocjacji. Mamy ramy prawne w jakich i my, i negocjujący z nami pracownicy ZGN, musimy określić stawkę czynszu „do przyjęcia”, zatem najważniejszą rolą każdego przedsiębiorcy jest przekonanie drugiej strony, że jego lokal może, a nawet musi z konkretnych powodów skorzystać z możliwości upustu. Załóżmy że sklep przy ul. Świętojańskiej ma wejście z ulicy, odpowiednią powierzchnię sprzedażową, witrynę, zaplecze i wszystkie media niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, wtedy od kwoty 114 zł będzie można odjąć tylko owe 5, 10 czy 15% za dotychczasowy okres najmu. Ale jeśli nasza placówka znajduje się przy bocznej ulicy, trzeba wejść do bramy po schodach, a czasem i pokonać kratę jaką założyli lokatorzy, żeby dostać się do placówki, a i powierzchnia na której obrotów dużych się nie zrobi - to każdy argument jest za dalszym procentowym obniżeniem czynszu. Jak przedstawiał to wiceprzewodniczący Janusz Lück na obojętność negocjatora z drugiej strony stołu nie mamy wpływu, ale nasze argumenty jeśli uzbroimy się w wyliczenia na piśmie, zdjęcia, czy stosowne plany - muszą być wzięte pod uwagę, albo powinniśmy usłyszeć jakiś bardzo ważny argument, dlaczego naszych postulatów się nie uwzględnia.
       Michał Lenarczyk nasz prawnik może uczestniczyć w negocjacjach tak jak i każdy członek Zarządu, ale to każdy z wezwanych przedsiębiorców zna swój lokal najlepiej i wie jakie nakłady poniósł i co zmodernizował, tak więc łatwiej nam samym przygotować argumenty, a prosić jedynie o wsparcie w zbyt „twardych” negocjacjach. Ważnym jest dla każdego jego godność osobista i nikt nie może sobie pozwolić na niestosowne żarty czy nawet celowe poniżanie przedsiębiorcy nie przyzwyczajonego do twardych (nie wiadomo dlaczego) reguł tych „rozmów”. W takich przypadkach należy chyba zanotować odpowiednią wypowiedź negocjatora i poprosić o kolejny termin negocjacji ale w innym składzie. Poinformowany o naszym zamiarze zrelacjonowania rozmów mediom czy władzom dzielnicy zapewne zastanowi się nad tym czy bawić się w psychologicznie zmiękczanie właściciela sklepu, czy przejść do meritum sprawy.
Choć osiągnięte z miastem porozumienie daje nareszcie jakieś podstawy prawne do dalszych negocjacji rozumiemy to i tak jako początek drogi, stwierdzali zgodnie obecni na sali jak i prowadzący zebranie. To wstęp do wykupu lokali i ostatecznego sprywatyzowania handlu, co po kilkunastu latach demokracji wydaje się jeszcze niektórym przedstawicielom władz niemożliwe.
       Pod koniec zebrania, które niezwykle wartko toczyło się bez żadnej przerwy - zebrani zapoznali się z informacją przedstawioną przez jedną z koleżanek o „zakazie sprzedaży lokali w strefie wydzielonej” - bo zabytkowej. W tej samej strefie sztucznie wymyślonej, gdzie już część lokali sprzedano, gdzie rejestruje się działalność gospodarczą np.. na 1 piętrze, lub sprzedaje lokale lokatorom, a przedsiębiorcom - nie. Jak się okazuje zarządzenie prezydenta miasta które blokuje możliwość dalszego wykupu lokali ma wadę prawną, jakby tak „niechcący” wprowadzoną. Choć w tej sprawie Stowarzyszenie już występowało do Pani Prezydent - odpowiedzi brak, dlatego zebrani postanowili składać indywidualne pisma o usunięcie wady prawnej w Zarządzeniu nr 1151/2008 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 stycznia 2008 roku. Umówiliśmy się zatem na spotkanie ...w kancelarii Urzędu Miasta przy placu Bankowym. (relacja na dalszych stronach)
Żadne sprawozdanie pisane nawet złotymi literkami nie odda w pełni atmosfery zebrania jakiego jeszcze nie było. Skoro jak w tytule „zabrakło krzeseł” w sali gdzie często połowa miejsc nie jest zajęta, to nie tylko temat ważny niezwykle, ale chyba i jakaś jedność i wspólna troska nas znów jednoczą. To ogromnie ważne, dla każdego, kto wiele lat spędził w swojej placówce i teraz po latach starań nie chce dać się wpędzić w atmosferę zagrożenia i niemożności. Jesteśmy razem w ważnych sprawach i choć często mamy różne zdania, to umiemy jak widać wypracować wspólne stanowisko. Uśmiechnięte twarze wychodzących z zebrania, to chyba największa satysfakcja. Nie jesteśmy skłóceni, stanowimy pewną społeczność z której zdaniem powinny się liczyć władze. Dlatego bez zbędnej dumy, ale z troską wszyscy nauczyliśmy się myśleć „do przodu” , a nie rozważać kolejne „tragiczne” scenariusze. Możemy odczuwać pewne zadowolenie, kiedy nasze niedawne pomysły przejmują inni, bo nie liczy się chwilowa satysfakcja, ale cel - jak choćby kolejne inicjatywy mające na celu ożywienie smutnej Starówki.